کاپیتالیسم

می‌خواهم به چند سوال که در جلسه‌ی قبل پرسیده شد پاسخ دهم، بعد بحث را شروع کنم. اما قبل از آن می‌خواهم یک نکته‌ی کاپیتالیسمی بگویم. جلسه‌ی قبل وقتی از اینجا رفتم شب که داشتم اخبار را گوش می‌کردم یک خبر افتضاح دیدم. آن خبر این بود که در فرانسه سالانه ۱۱ هزار نفر خودکشی می‌کنند و مخصوصا در پاریس متداول شده کسانی که می‌خواهند خودکشی کنند خود را زیر مترو می‌اندازند. این باعث شده مسئولین به فکر چاره باشند چون هربار که این اتفاق می‌افتد قطارهای مترو دچار تاخیر می‌شوند و هزاران نفر با تاخیر به سرکار خود می‌رسند. مسئولین دو پیشنهاد داشتند

می‌خواهم خیلی مختصر خلاصه‌ی جلسه‌ی قبل را بگویم و بعد از آن وارد بحث امروز شوم. در جلسه‌ی قبل سعی کردم درمورد دو گزاره صحبت کنم و آن‌ها را معنی کنم آن هم اینکه «چرا نظام سرمایه‌داری نظامی است که به طور ذاتی مانع از رشد بشر می‌شود» من از نمودار رشد مازلو استفاده کردم و تاکید داشتم که بحث‌ها خیلی به این نمودار ارتباط ندارد. شما هر هرمی را برای رشد بشر در نظر بگیرید، نظام سرمایه‌سالار مزاحم رشد بشر است و نکته‌ی دوم این بود که «مکانیسم‌هایی در نظام سرمایه‌سالار وجود دارد که به طور منظم و کاملاً سیستماتیک مفاهیم فرهنگی را تحریف می‌کند» درواقع ما دچار نوعی فرهنگ مجازی، غیر واقعی و دور از واقعیت می‌شویم.

به عنوان پیش مقدمه خاطره‌ای از دوران دبیرستانم که در سالهای اول بعد از انقلاب بود تعریف می‌کنم. کسانی که در آن زمان حضور داشتند شاید بتوانند درک کنند که آن دوره چه خبر بود، جو دبیرستان‌ها چطور بود، مردم چطور شده بودند. یک قطب بندی خیلی اساسی وجود داشت بین آدم‌های مذهبی و آدم‌هایی که چپ بودند (به یک گروه یا یک تفکر چپ ارتباط داشتند) و چپ‌بودن هم به معنای مارکسیست‌بودن بود. همین دوتا قطب بزرگ وجود داشت و در همه‌ی کلاس‌ها، یا حتی در خیابان‌ها این تضاد وجود داشت. فیلم‌ها و عکس‌هایش هست، آدم‌هایی که جلوی دانشگاه تهران گروه گروه ایستاده‌اند و در حال بحث کردن هستند، از بحث فلسفی گرفته تا بحث سیاسی، بحث اجتماعی و بحث همه چیز می‌کردند. یک نفر آدم آن زمان باید معلوم می‌کرد که مذهبی است یا مارکسیست.