انتظار

چیزی که در جلسه‌ی قبل به آن رسیدیم این بود که بحث‌هایی در مورد انتظاری که از زبان و فرم ادبی کتابی که قرار است ادعا کند حاصل ارتباط خدا با بشر است، داشته باشیم. ما انتظاری که از این کتاب داریم، بنا به آن دلیلی که فکر می‌کنیم ممکن است خداوند با بشر ارتباط برقرار کرده باشد، چه هست؟ این است که در درجه‌ی اول، این کتاب در واقع درباره‌ی خدا باشد. می‌گویند ما انتظار داریم که کتاب هدایت باشد. کتاب هدایت به چه؟ این اصل ماجرا چه است اصلاً؟

در جلسات قبل‌تر گفته شد که مثلاً می‌توانیم بگوییم گرایش به عرفان معقول است، بعد سعی کردیم دین را نسبت به عرفان تمایز دهیم و نهایتاً من توضیح دادم که بررسی اسلام و متن قرآن به عنوان یکی از ادیان و اولویت دادن به آن معقول است. یعنی نوعِ جنس ادعایی که در اسلام و قرآن هست با آن مدل ذهنی‌ای که ما برای دفاع از عرفان و ساختار جهان ارائه دادیم, سازگاری بهتری دارد، می‌توانیم به آن اولویت دهیم و تأکیدم این بود که اصلاً نپذیرفتن این اولویت هم نکته‌ی خاصی نیست، یعنی آدم‌ها بالاخره از یک جایی باید شروع کنند؛ ما از اینجا شروع می‌کنیم.