روشن بود که آیات اول صفحه اول سوره به مسئله نبوت عامه اشاره داشت و همراه با استدلالهایی بود که من در مورد آن بحث کردم. با این سوال شروع میشد که آیا شگفتانگیز است خداوند انسانی را برای هدایت مردم مبعوث کند و در همین صفحه سعی میکرد بگوید چرا شگفتانگیز نیست. برای اینکه ما باید انتظار دیدن چنین پدیده ظاهراً عجیبی را داشته باشیم و سعی میکرد استدلالی برای این داشته باشد.
تصمیمم این بوده و هست که در این جلسه قسمت دوم ذکر نعمتهای الهی را تا آیۀ ۸۳ که میگوید «يَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللَّهِ ثُمَّ يُنْكِرُونَهَا وَأَكْثَرُهُمُ الْكَافِرُونَ» تمام کنم. جلسۀ قبل نه اینکه عجله داشته باشم، حسم این بود که یک مقدار سعی کنم تا ته سوره مروری کنم، بعداً مثلاً نکاتی که میماند و یک مقدار شاید گفتنش سختتر هست را بگذارم جلسۀ آخر بگویم.
جلسۀ گذشته، جلسۀ مقدماتی بود و حتی به اینکه مثلاً یک تقسیمبندی بخواهیم انجام بدهیم هم نرسیدیم. فکر میکنم تا وسط این جلسه پیش برویم و بعد یک تقسیمبندی انجام دهیم و یک مقدار هم وارد جزئیات آیات اول سوره میشویم.
اولین جلسۀ ماه رمضان 1401 است و إنشاءالله قرار است درباره سورۀ نحل صحبت کنیم. بگذارید با همین آیۀ مربوط به نحل شروع کنم. بسم الله الرحمن الرحیم «وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُونَ»، پروردگار تو به زنبور عسل وحی کرد که از کوهها، خانههایی برای خودش درست کند
