در جلسه ی قبل همچنین در مورد مفهوم فرقان به عنوان یک واژه ی کلیدی در قرآن صحبت کردم. به این موضوع اشاره کردم که فرقان–همانطوری که از لفظ بر می آید–اشاره به هر چیزی دارد که حق و باطل را از هم جدا میکند. فرقان می تواند نیروی درونی و نیروی عقل و تشخیص انسان باشد. در قرآن با صراحت گفته میشود اگر تقوا داشته باشید این نیرو را به شما میدهیم.
در دو جلسه ای که گذشت خیلی روی این تأکید کردم که آیۀ اول که میگوید «تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ» خیلی مهم است، یعنی تمام محتوای سوره روی همین مفهوم حق در مقابل باطل و اینکه این کتاب حق را دارد بیان میکند و آنچه در آن است تجلی حق است میگردد.
من فکر کنم امروز کار سادهای دارم اگر قرار باشد که آیات را تا انتهای سورة بخوانیم و در مورد آنها صحبت کنیم. فقط یادآوری مختصری کنم که در جلسة گذشته از شروع سوره که خواندیم من تأکید کردم که آیة اول که میگوید «تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ» آیة مهمی است و در تمام سوره شما به نوعی انعکاس این موضوع را میبینید که مسئله این است که این آیات کتاب است و آن چیزی که در آن است حق است.